1961 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 25 ஆம் தேதி மாலை, அமெரிக்காவின் வாஷிங்டன் வீதிகளில் வழக்கமான பரபரப்பு நிலவியது. ஆனால், அன்று அந்த நாட்டின் தொலைக்காட்சி வரலாற்றில் ஒரு "அணுமின் விபத்தை" விட வேகமான தாக்கம் கொண்ட ஒரு நிகழ்வு அரங்கேறப்போவதை யாரும் உணர்ந்திருக்கவில்லை.
அமெரிக்க அதிபர் ஜான் எஃப். கென்னடி, மாநிலத் துறை கேட்போர் கூடத்தின் மேடையில் ஏறி, மைக்ரோஃபோன்களுக்கு முன்னால் நின்றபோது, அவர் ஒரு புதிய அரசியல் கலாச்சாரத்தை விதைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
அதுவரை அரசியல் என்பது கதவு மூடிய அறைகளுக்குள்ளும், எடிட் செய்யப்பட்ட கறுப்பு-வெள்ளை செய்திக் குறிப்புகளுக்குள்ளும் மட்டுமே முடங்கிக் கிடந்தது. அதை உடைத்து, "நேரலை" என்ற ஆயுதத்தின் மூலம் ஒவ்வொரு குடிமகனின் வரவேற்பறைக்கும் அதிபரின் குரல் நேரடியாகச் சென்றடைந்த அந்த 33 நிமிடங்கள், நவீன உலகத்தின் ஊடகப் பாதையையே மாற்றி அமைத்தன.
1. வரலாற்றுப் பின்னணி: தணிக்கை செய்யப்பட்ட காலம்
கென்னடிக்கு முன்னால் பதவி வகித்த அதிபர்கள், செய்தியாளர் சந்திப்புகளை ஒரு கடமையாகவே கருதினர். பிராங்க்ளின் டி. ரூஸ்வெல்ட் காலத்தில், செய்தியாளர்கள் அதிபரின் மேசையைச் சுற்றி அமர்ந்து கொண்டு கேள்விகளைக் கேட்பார்கள். ஆனால், அந்த பதில்களை அப்படியே வெளியிட அனுமதி கிடையாது; செய்திக் குறிப்புகளாக மட்டுமே மாற்றப்படும்.
அதிபர் ஐசனோவர்) காலத்தில், வீடியோ கேமராக்கள் அனுமதிக்கப்பட்டன.
ஆனால், ஒரு நிபந்தனை இருந்தது. சந்திப்பு முடிந்த பிறகு, அதிபரின் செய்தித் தொடர்பாளர் அந்த வீடியோவைப் பார்ப்பார். அதிபர் எங்கே தடுமாறினார்? எந்தப் பதில் சர்ச்சையைக் கிளப்பும்? எங்கே அவர் கோபப்பட்டார்? போன்ற பகுதிகள் கத்தரிக்கப்படும். அதன் பிறகே தொலைக்காட்சி நிலையங்களுக்கு அந்த வீடியோக்கள் அனுப்பப்படும்.
கென்னடியின் புரட்சி:
கென்னடி இந்த "பாதுகாப்பு வலை" தனக்குத் தேவையில்லை என்று கருதினார். "மக்கள் என்னைப் பார்ப்பதில் எனக்கு என்ன பயம்?" என்று அவர் கேட்டார். ஒரு நாட்டின் தலைவர் தனது குடிமக்களுக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் இருக்கும்போது, இடையில் தணிக்கையாளர்கள் எதற்கு என்பதே அவரது கேள்வியாக இருந்தது.
2. அந்த மாலையின் சூழல்: பதற்றமும் எதிர்பார்ப்பும்
ஜனவரி 25 அன்று மாலை 6 மணிக்கு ஒளிபரப்புத் தொடங்கியது. அமெரிக்காவின் மூன்று முக்கிய நெட்வொர்க்குகளான ABC, CBS மற்றும் NBC ஆகியவை தங்களின் வழக்கமான நிகழ்ச்சிகளை ரத்து செய்துவிட்டு இந்த நேரலையை ஒளிபரப்பின.3. விவாதப் பொருள்கள்: பனிப்போர் மற்றும் உள்நாட்டுப் பிரச்சினைகள்
அந்த 33 நிமிடங்களில் கென்னடி எதிர்கொண்ட கேள்விகள் சாதாரணமானவை அல்ல. உலகம் அப்போது 'பனிப்போர்' என்ற நெருப்பு வளையத்தில் இருந்தது.* சோவியத் யூனியன் (USSR): சோவியத் யூனியனால் சிறைபிடிக்கப்பட்டிருந்த இரண்டு அமெரிக்க விமானிகளை விடுவிப்பதைப் பற்றி அவர் மிக முக்கியமான அறிவிப்பை வெளியிட்டார். இது ஒரு மிகப்பெரிய ராஜதந்திர வெற்றியாகப் பார்க்கப்பட்டது.
* கியூபா விவகாரம்: காஸ்ட்ரோவின் ஆட்சி மற்றும் கியூபாவுடனான உறவு பற்றிச் செய்தியாளர்கள் குடைந்து குடைந்து கேள்வி கேட்டனர்.
* பொருளாதாரம்: உள்நாட்டில் நிலவிய விலைவாசி உயர்வு மற்றும் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் குறித்து அவர் மிகத் துல்லியமான புள்ளிவிவரங்களுடன் பதிலளித்தார்.
அவர் கையில் ஒரு சிறிய காகிதம் கூட இல்லை. அனைத்துத் தரவுகளும் அவர் மூளையில் பதிவாகியிருந்தன. இது பார்வையாளர்களைப் பிரமிக்க வைத்தது.
4. "த கிரேட் கம்யூனிகேட்டர்" - கென்னடியின் தனித்துவம்
இந்தச் சந்திப்பு ஏன் இவ்வளவு பெரிய வெற்றியைப் பெற்றது? அதற்கு மூன்று முக்கிய காரணங்கள் உண்டு:* நிதானம்: ஒரு நிருபர் மிகவும் ஆக்ரோஷமாகக் கேள்வி கேட்டபோது, கென்னடி புன்னகைத்துக்கொண்டே, "உங்கள் ஆர்வத்தை நான் பாராட்டுகிறேன், ஆனால் பதில் இதுதான்..." என்று நிதானமாகப் பேசினார்.
* நகைச்சுவை: கடினமான சூழ்நிலையிலும் அவர் நகைச்சுவையைக் கைவிடவில்லை. இது அவரை ஒரு "அணுகக்கூடிய மனிதராக" காட்டியது.
* நேர்மை: ஒரு கேள்விக்குப் பதில் தெரியவில்லை என்றால், "இதைப் பற்றி நான் மேலும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்" என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லத் தயங்கவில்லை.
5. ஊடகவியலில் ஏற்பட்ட நீண்டகால மாற்றங்கள்
இந்த ஒரு நிகழ்வு, செய்தி நிறுவனங்கள் செயல்படும் விதத்தையே மாற்றியது.* 24/7 கலாச்சாரத்தின் விதை: செய்திகள் எப்போது வேண்டுமானாலும் "நேரலையாக" வரலாம் என்ற எண்ணத்தை இது உருவாக்கியது.
* கேமரா கண்கள்: அரசியல்வாதிகள் மேடைக்கு வெளியே எப்படி நடந்துகொள்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டிலும், கேமரா முன்னால் எப்படித் தோன்றுகிறார்கள் என்பது முக்கியமானது.
* மக்கள் தீர்ப்பு: பத்திரிகையாளர்கள் எழுதுவதை வைத்து அதிபரை மதிப்பிட்ட மக்கள், இப்போது தாங்களாகவே பார்த்து முடிவு செய்யத் தொடங்கினர்.
6. விமர்சனங்களும் சவால்களும்
வெற்றிகளுக்கு நடுவிலும் சில விமர்சனங்கள் எழாமல் இல்லை. "இது ஒரு செய்தியாளர் சந்திப்பு அல்ல, இது ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி" என்று சிலர் சாடினர். அதிபர் தனது வசீகரத்தைப் பயன்படுத்தி முக்கியமான பிரச்சினைகளில் இருந்து மக்களைத் திசைதிருப்புவதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டது. ஆனால், பெரும்பான்மையான மக்கள் இதை வெளிப்படைத்தன்மையின் அடையாளமாகவே பார்த்தனர்.7.வரலாற்றின் பாடம்
ஜான் எஃப். கென்னடியின் 1961 நேரடிப் பிரஸ் மீட் என்பது ஒரு தொழில்நுட்பச் சாதனை மட்டுமல்ல, அது ஒரு ஜனநாயகச் சாதனை. தலைவர்கள் தங்கள் மக்களின் கண்களை நேருக்கு நேர் சந்தித்துப் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்ற தத்துவத்தை அது நிலைநாட்டியது. இன்று நாம் எக்ஸ் தளத்திலும், நேரலை விவாதங்களிலும் அரசியல்வாதிகளைப் பார்ப்பதற்கான முதல் புள்ளியை கென்னடி அன்று வைத்தார்.
